Ampir mimari üslubu, 19. yüzyılın başlarından itibaren, özellikle Napolyon'un etkisiyle ortaya çıkan bir yapı tarzıdır. Bu üslup, antik Roma ve Yunan mimarisinin unsurlarını modern bir yorumla birleştirerek anıtsal yapılar inşa etmeyi amaçlamıştır. Kütlesel ve simetrik formlar, bu tarzın belirgin özellikleri arasında yer alırken, süslemeleriyle de görkemli bir estetik sunmaktadır.

Ampir mimari üslubunun bazı özellikleri:

• Köken: 19. yüzyılın başlarında, özellikle Napolyon döneminde, antik Roma ve Yunan sanatından ilham alarak ortaya çıkmıştır.
• Kullanım alanları: Büyük saraylar, kamu binaları ve zafer takları gibi anıtsal yapılarda kullanılmıştır.
• Biçim: Kütlesel, simetrik ve kesin kurallarla düzenlenmiş yapılardır. Daire dışında eğrisel formlar bulunmaz.
• Öne çıkan unsurlar: Roma sütun başlıkları, dairesel kemerler, üçgen alınlıklar, silmeli kornişler ve plastrlar kullanılır.
• Süsleme: Heykeller, güç ve zaferi temsil eden hayvan figürleri, askerî figürler ile kupa, vazo, meşale, rozet ve arma gibi motifler içerir.
• Malzeme: Genellikle sütunlar, heykeller ve kabartmalarla süslenmiş cepheler karakteristiktir.
• Osmanlı'da ampir: Osmanlı mimarisinde, özellikle II. Mahmut ve II. Abdülhamit dönemlerinde etkili olmuş, ancak dini eserlerde fazla kullanılmamıştır.