Hasan Sabbah, tarih sahnesinde yalnızca bir lider değil, aynı zamanda bir stratejist olarak da dikkat çeken bir figürdür. 11. yüzyılın sonlarına doğru, Alamut Kalesi'ni merkez edinerek, sadece bir inanç hareketi değil, aynı zamanda bir siyasi güç oluşturmayı başarmıştır. Bu kale, onun için hem bir savunma kalesi hem de düşünsel bir sığınak haline gelmiştir. Sabbah’ın liderliği altında, Nizârî-İsmaili Devleti'nin temelleri atılırken, Alamut Kalesi’nin efsanevi hikayeleri de günümüze kadar ulaşmıştır.

Hasan Sabbah ve Alamut Kalesi'nin hikayesi şu şekilde özetlenebilir:

• Alamut Kalesi'nin Seçimi: Hasan Sabbah, 1090 yılında İran'ın Kazvin kentinin Elburz Dağları'ndaki Alamut Kalesi'ni karargâh olarak seçti. Kale, geniş bir vadiye egemen konumdaki büyük bir kayalık üzerine inşa edilmişti ve ele geçirilemez bir yapıdaydı.
• Kalenin Ele Geçirilmesi: Sabbah, kaleye sızan dailerin çalışmaları ve kendi çabalarıyla kaledeki halkın ve askerlerin büyük bölümünü Bâtınî inancını benimsemeye ikna etti. Daha sonra tek başına kaleye gelerek kale yöneticisini kovdu.
• Nizârî-İsmaili Devleti'nin Kuruluşu: 4 Eylül 1090 tarihinde Alamut Kalesi'nde Nizârî-İsmaili Devleti'ni kurdu.
• Liderlik ve Yönetim: Sabbah, ölümüne kadar 34 yıl boyunca Alamut'tan hiç çıkmadan Nizarileri yönetti.
• Kalenin Düşüşü: Alamut, 1256 yılında Moğol Hükümdarı Hülagu tarafından zapt edildi.

Bazı kaynaklar, Alamut'taki "cennet bahçeleri" ve haşhaş kullanımına dair rivayetlerin muhalifler tarafından ortaya atıldığını savunmaktadır.